Amodo
aquilo tan estranxeiro a min que me
conforma cando
a moeda
se pecha na pálpebra e todo recobra o
o seu estádio
primixénio
encaixa o remo na
man de Caronte.
Medra o amorodo
e fito a terra amasando o nome sen
sen pronuncialo
e o
ceo pecharse en min,
o home que foxe e se adentra
no Océano
cos pulmóns cargados de fume
azul e verde
e a boca
moi aberta.
O medo
a pulsar o silencio unha e outra vez até
romper a súa tecla.
[Neno 2]
No hay comentarios:
Publicar un comentario